#1 MAAN OBERSERVATIE

Dit blog bericht is onderdeel van een serie illustraties die ik voor een persoonlijk project heb gemaakt: "Kleine Krochten van mijn Brein"

Nadat ik creatief vast kwam te zitten in de krochten van mijn ingewikkelde brein, besloot ik niet langer te willen nadenken. Ik wilde gewoon wat blijven dóen. Iets wat ook echt nodig is voor mijn gezondheid. Ik ben als een creatieve haai: ik moet creatief in beweging blijven anders ga ik dood.

Ik ben illustraties gaan maken op gevoel. Alleen maar wat er in mij op komt. Zie het als "veredelde doodles". Na het maken van zo'n illustratie kijk ik waarom ik het waarschijnlijk gemaakt heb. Waarom is dit beeld uit mijn brein naar voren gekomen, wat zegt het over mij als mens en wat zegt het over waar ik, op dit moment, in mijn leven mee rondloop? Omgekeerde wereld van hoe ik traditioneel een illustratie zou maken; een beeld bij een verhaal.

Here we go:

Mijn eerste illustratie van deze serie maakte ik op 22 september 2025 en ziet er zo uit:

We kunnen gelijk wel zien dat ik met mijn gevoel al de herfst in ben gedoken, hoewel het nog maar net herfst is. Al zo'n 2 maanden geleden ben ik naar binnen toe gekeerd. Niet letterlijk binnen gebleven, want het was een heerlijke zomer. Maar ik ben wel gaan inhouden.

Ik legde mijn werk als eigen ondernemer en illustrator van gevoel plotseling neer. Ik voelde de motivatie niet meer om na te denken over mijn volgende zetten in mijn marketing of volgende projecten die voor mooie opdrachten zouden kunnen zorgen. Ik wilde alleen nog maar de basis: voeding, slaap, liefde.

Ik wil lief voor mijzelf zorgen en voor mijn gezin. Ik wil stil zitten zonder beeldschermen, zonder de continue prikkels en afleiding. En niet omdat ik vond dat ik het te veel deed, maar ik was het gewoon zat. Een soort extreem verveeld van het najagen van mijn droomprojecten en het steeds nieuwe uitdagingen zoeken. Al is niets doen en gewoon 'zijn', niet bepaald zonder uitdagingen. Probeer het zelf maar eens.

Het voelde niet meer alsof ik op het juiste pad zat en ik bedacht dat ik ook kon stil staan (of misschien zitten) om mijn volgende richting te bepalen. En daar zit ik nu nog steeds. Ik zit op een soort kruispunt te mediteren. Niet meer lijfelijk aanspreekbaar, maar volledig aan het turen naar mijn binnenwereld. Want daar liggen de antwoorden. Dat voel ik heel duidelijk.

De herfst voelt altijd als een seizoen waarin alles verzameld moet worden voor het overleven van de winter. Ik sprokkel droge takken en blokken hout voor op het vuur in mijn hart. Ik loop door de natuur en verzamel schitteringen op de plassen van de herfstregen. Ik vang de wind in mijn longen zodat ik de inspiratie van het leven er uit kan filteren door miljoenen longblaasjes. Zodat het via mijn bloed weer de inspiratie door mijn lichaam kan laten pompen die ik zo hard nodig heb om verder te gaan.

In de illustratie zie ik donkerte, maar ook groeit er van alles. Hardnekkige planten, schimmels, die zich niet laten omwaaien of wegjagen door de wind en de regen. Het maakt zelfs dat ze beter gedijen. Zware tijden laat ze juist groeien. En ik zit in zo'n zware periode.

Niet weten waar ik mee bezig ben, waar ik naartoe moet en wat mijn waardevolle toevoeging aan de wereld is, maakt me op sommige dagen helemaal gek. Wanhopig en obsessief graai ik dan alle boeken uit de bieb bij elkaar, ploeter door astrologische wijsheden en Human Design patronen heen om betekenis voor mijn creatieve leven te vinden.

Het doet me altijd denken aan hoe ik zo graag wilde weten wat voor geslacht mijn eerste kindje zou hebben, dat ik het steeds wilde googlen. Bizarre drang naar antwoorden. ( Ja, ik kwam bij die Chinese kalender. Er zijn meer ouders die dit geprobeerd hebben via google te achterhalen. I know you're out there.)

De maan die ik getekend heb komt, ongetwijfeld, uit de Astrologie. Daar staat het maanteken vooral voor je gevoelswereld. Het figuurtje in de illustratie ben ik duidelijk zelf en ik lijk, ongestoord en in hyperfocus, bezig te zijn met het maantje wat voor mij in de lucht lijkt te zweven. Verblind door het licht van die gevoelswereld, want deze is nu zo sterk aanwezig dat ik het niet kan verduisteren of negeren. Ik móet er naar blijven kijken, want ik wil mijn antwoorden daar uit halen.

Als er, door een Astroloog, gekeken wordt naar de Birth Chart of 'blauwdruk' van een kind is het teken van de Maan interessanter dan die van de zon. Kinderen leven nog veel meer naar hun gevoelswereld. Dus wil ik meer weten over mijn gevoelswereld en mijn kern, dan kan ik ook beginnen bij mijn kindertijd.

Natuurlijk ben ik gegroeid sinds mijn kindertijd en heb ik veel waardevolle lessen geleerd. Meer dan eens heb ik het moeten leren via harde levenslessen, maar ik ben overal goed uitgekomen en ben opgegroeid tot een gezond volwassen mens. Voor het grootste deel in elk geval. Die transformatie wordt in de illustratie getoond door de kikker. De kikker staat voor transformatie, maar ook voor geluk en overvloed. En dit is een tweesnijdend zwaard: Ik kan heel veel dankbaarheid voelen voor waar ik nu sta ten opzichte van vroeger en ik kan ook de overvloed voelen voor de toekomst. Ik voel mega potentie in wat ik nog meer allemaal zou kunnen creëren en in de wereld zou kunnen zetten. Maar waar moet ik beginnen? En waarom is de weg nog zo lang?

De zware levenslessen en de schaduwen van mijn leven zijn klein in de illustratie te vinden. De schaduwkant van alles wat ik moet leren en waar ik naar zou moeten kijken is te zien aan de kleine nachtvlinder die casual langs komt vliegen en in stilte aanwezig is.

Nachtvlinders of motten zijn alleen in de

nacht aanwezig, maar niet minder mooi dan de vlinders overdag. Je moet ze misschien alleen beter bekijken én de nacht in durven turen om ze te zien.

De illustratie en mijn situatie is misschien donker en lijkt wat eenzaam, maar ik denk dat het vooral gaat over het gevoel van innerlijk werk. En het feit dat ik dit sterk voel en dan ook naar handel is erg positief te noemen. Laat mij maar even in dit kamertje, ik voeg me later wel weer bij de buitenwereld. Met meer begrip en wijsheid dan voorheen.

Omdat ik nog niet veel weet van hoe mijn brein werkt, maar wél al ontdekt heb dat ik in mijn werk uitdaging nodig heb, heb ik wat kaders en regels opgesteld voor deze serie illustraties. Zo is elk beeld een afbeelding van een kamertje. Soms is het kamertje opengebroken, soms helemaal afgesloten. Iets wat misschien iets zegt over mijn eigen kwetsbaarheid en openheid op dat moment. Een andere regel is dat ik er dus niet te veel over mag nadenken. Ik ben dus niet eerst gaan zitten doorgronden hoe ik me vandaag voel, maar ben gewoon begonnen zonder oordeel. Ik heb er geen deadlines aan verbonden, een illustratie is af zodra ik het af vind. Op gevoel.